- Fajnie, że dojechałaś - powiedział Heliogabal, usiłując przemocą wyrwać Ani jej bagaż, co niewątpliwie na osobach postronnych sprawiało wrażenie, że dokonuje na niej jakiegoś napadu rabunkowego - Dzisiaj odwaliliśmy shopping, a na jutro zaplanowaliśmy zwiedzanie muzeum rękodzielnictwa i sztuki Bawarii...
- Jak to odwaliliście? Jakiej znowu Bawarii? No co ty gadasz... - Ania wyglądała na mocno oszołomioną. Nic zresztą dziwnego, wziąwszy pod uwagę, że pół nocy spędziła malowniczo rozłożona przed swoim sedesem, robiąc szybki przegląd dań z ostatniego tygodnia, wydalanych odwrotną od zwyczajowej drogą, a następnie - spóźniwszy się na pociąg do Berlina na 6:55, jechała tym osiem godzin późniejszym, na który bilet i tak zdobyła cudem, bo w końcu zbliżał się Sylwester i do stolicy Niemiec pchała się połowa Polski.
- No tak, shopping już zaliczony, ja mam buty jak lider Guns'n'Roses, Pepe wykupił już całe WE, a Aga ma koturny jakby się szykowała na casting do Spice Girls - powiedział Heliogabal, nawet specjalnie nie mijając się z prawdą - Na jutro zostawiliśmy sobie atrakcje kulturalne... Muzeum rękodzielnictwa, potem garncarstwa tyrolskiego i bardzo interesującą wystawę zapasek ludowych z Lotaryngii... A wieczorem idziemy na koncert Jodlen Gruppen...
- Czego?!
- Jodlen Gruppen - powiedział Heliogabal, starając się zachować kamienny wyraz twarzy - Najpopularniejszy zespół północnego Tyrolu, mistrzowie jodłowania...
Wzrok Ani przeszedł z Heliogabala na Agę i Pepe. Ci jednak też mieli nieodgadnione miny.
- Ale jak to... jodłowania? - powiedziała słabo.
- No takie youuulalalaaaaa - wyjaśnił Heliogabal - Trzygodzinny show w ich wykonaniu to według ulotki prawdziwa uczta dla każdego melomana. A poza tym dostaliśmy bilety na ich koncert jako bonus do biletów komunikacji miejskiej. Nie sposób przepuścić taką okazję...
- Ilu godzinny? - Ania zgodnie z przewidywaniami Heliogabala wyłapała z jego paplaniny najistotniejszą informację.
- Trzygodzinny - powtórzył Heliogabal.
- Ale z dodatkowymi dwoma dwudziestominutowymi antraktami, więc właściwie cztero - wtrąciła się Aga.
Ania w milczeniu przetrawiała wiadomości, sprawiając przy tym wrażenie, że właśnie rozważa, czy oby z miejsca nie wrócić do ojczyzny. Gdyby nie fakt, że pociąg już odjechał, pewnie natychmiast z powrotem by do niego wsiadła.
- Ale pójdziemy chociaż do Desiguala? - spytała nieco bezradnie.
- Nie. Już tam byliśmy. Nic nie ma - powiedział Heliogabal.
- Poza tym, ile razy można oglądać te kolorowe ciapki? - skrzywił się Pepe.
- No nie żartujcie...
W kamiennym milczeniu przemierzaliśmy odległość dzielącą Hauptbahnhof od Hotelu Savigny, w którym tradycyjnie już się zatrzymaliśmy. Heliogabal zastanowił się, czy Ania ma już dość, czy też w ramach słodkiej zemsty za poranne nerwy i niestawienie się na czas na pociąg dołożyć jej jeszcze informację o tym, że w hotelu nie ma ciepłej wody.
- Ona ma wokalistkę - oglosił wreszcie ponurym tonem.
- Kto?!
- Jodlen Gruppen - powiedział Heliogabal - Helgę Krugger. Ma siedemdziesiąt dwa lata. Żywa legenda. Właściwie już trochę półżywa, ale ciągle daje radę. Czasem tylko zapomina tekstu i wtedy trzeba zaczynać koncert od początku...
- Dlatego trzeba być przygotowanym na ponad cztery godziny - podjął Pepe - uprzedzano nas o tym...
Ania wyglądała na doprowadzoną na skraj rozpaczy.
- Ale ja chciałam iść do Desiguala i obejrzeć wystawę Helmuta Newtona - jęknęła.
- Oj tam, będziesz oglądała jakieś babskie kończyny bez reszty kadłuba - zgorszył się Heliogabal - A do Desiguala możemy zajrzeć przelotem. Będziemy mieli akurat kwadrans przed koncertem Jodlen Gruppen...
Jak łatwo można było przewidzieć z Jodlen Gruppen zrobił nam się lejtmotyw całego wypadu do Berlina. Zresztą - całkiem udanego. Bo pomiajając 2,5 miliona osób, które podobnie jak my wpadły na pomysł, że Sylwestra najlepiej spędzić pod Bramą Branderburską oraz drobny fakt, że po obejrzeniu tysiąca fotografii Newtona Jego Cezarskość ma teraz przekonanie, że modelki składają się jedynie z nóg, było pysznie. I to dosłownie, wziąwszy pod uwagę dania w hinduskiej restauracji - a zwłaszcza zupę, do której dodano więcej ziół niż Heliogabal umie w  ogóle wymienić. Po prostu - palce lizać!

Najlepszy film roku
	The King's Speech (Jak zostać królem) - reż. Tom Hooper Unknown (Tożsamość) - reż. Jaume Collet-Serra The Help (Służące) - reż. Tate Taylor Beginners (Debiutanci) - reż. Mike Mills Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (Harry Potter i Insygnia Śmierci: Część II) - reż. David Yates
Najlepsza aktorka w roli pierwszoplanowej
	Emma Stone (Easy A) Natalie Portman (Black Swan) Rachel McAdams (Morning Glory) Katherine Heigl (Life as We Know It) Viola Davis (The Help)
Najlepsza aktorka w roli drugoplanowej
	Diane Kruger (Unknown) Milla Jovovich (The Three Musketeers) Maggie Smith (Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2) Octavia Spencer (The Help) Cher (Burleque)
Najlepszy aktor w roli pierwszoplanowej
	Ewan McGregor (Beginners) Daniel Craig (Dream House) Liam Neeson (Unknown) Jake Gyllenhaal (Source Code) Henry Cavill (Immortals)
Najlepszy aktor w roli drugoplanowej
	Geoffrey Rush (The King's Speech) Mickey Rourke (Immortals) Christopher Plummer (Beginners) Christoph Waltz (The Three Musketeers) Harrison Ford (Morning Glory)
Najlepsza reżyseria
	Tate Taylor (The Help) Tom Hooper (The King's Speech) Jaume Collet-Serra (Unknown) Duncan Jones (Source Code) Mike Mills (Beginners)
Najlepszy scenariusz oryginalny
	David Seidler (The King's Speech) Mike Mills (Beginners) Ben Ripley (Source Code) Woody Allen (Midnight in Paris) Bert V.Royal (Easy A)
Najlepszy scenariusz adaptowany
	Alex Litvak, Andrew Davies (The Three Musketeers) Tate Taylor (The Help) Oliver Butcher, Stephen Cornwell (Unknown) Ashley Miller, Zack Stentz, Don Payne (Thor) Cory Goodman, Min-Woo Hyung (Priest)
Najlepsze zdjęcia
	Flavio Martinez Labiano (Unknown) Bojan Bazelli (Burlesque) Dariusz Wolski (Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides) Matthew Libatique (Black Swan) Eduard Grau (Buried)
Najlepsza muzyka
	John Ottman, Alexander Rudd (Unknown) Clint Mansell (Black Swan) Roger Neill, Dave Palmer, Brian Reitzell (Beginners) Clint Eastwood (Hereafter) Hans Zimmer (Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides)
Najlepsza piosenka
	When We Were Young (Take That) - The Three Musketeers Letters From The Sky (Civil Twilight) - I Am Number Four Strip Me (Natasha Bedingfield) - Morning Glory Welcome To Burlesque (Cher) - Burlesque All I Ever Wanted (Faith Hill) - Life As We Know It
Najlepszy montaż
	Hay Rabinowitz (The Adjustment Bureau) Rodrigo Cortés (Buried) David Brenner, Michael Kahn, Wyatt Smith (Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides) Eddie Hamilton, Lee Smith (X-Men: First Class) Virginia Katz (Burlesque)
Najlepsze kostiumy
	Jenny Beavan (The King's Speech) Michael Kaplan (Burlesque) Pierre-Yves Gayraud (The Three Musketeers) Sonia Grande (Midnight in Paris) Isis Mussenden (The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader)
Najlepsze efekty specjalne
	X-Men: First Class Source Code Captain America: The First Avenger I Am Number Four Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides
Najlepsza scenografia
	Dena Roth (Burlesque) Rebecca Cohen (The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader) Gordon Sim (Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides) Lauri Gaffin (Thor) Phillippe Turture (The Three Musketeers)
Najlepsza charakteryzacja
	The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader Captain America: The First Avenger Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 Priest X-Men: First Class
Najlepszy dźwięk
	Battle: Los Angeles Immortals X-Men: First Class Scream 4 Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides

Najlepszy album roku
	James Blake (James Blake) Someone To Watch Over Me (Susan Boyle) Bleu Noir (Mylène Farmer) Black And White America (Lenny Kravitz) Pablo Alborán (Pablo Alborán)
Przebój roku
	Moves Like Jagger (Maroon 5 & Christina Aguilera) Love Is Found (Sade) Oui... Mais Non (Mylène Farmer) Taken By A Stranger (Lena) Limit To Your Love (James Blake)
Piosenka roku (nie wydana na singlu)
	Diabolique mon ange (Mylène Farmer) Mad World (Susan Boyle) Shifting Sands (Toploader) Honestly (Kelly Clarkson) I'm Leaving (Mads Langer)
Piosenka nieanglojęzycza
	Добраться домой (Алла Пугачёва) Jag Har Dig Nu (Peter Jöback feat. Izabella Scorupco) Geri Dönüs Olsa (Murat Boz) Perdóname (Pablo Alborán) Quiero Aire (Revolver)
Piosenka polska
	Wierzę w nas (Natalia Kukulska) Na pustej drodze (PIN) Za późno (Kayah) Cały ten świat (Feel) Blondynka (Bajm)
Wokalistka roku
	Madonna Susan Boyle Mylène Farmer Kelly Clarkson Sade
Wokalista roku
	Tarkan Lenny Kravitz Murat Boz Matt Pokora Ricky Martin
Grupa roku
	Red Hot Chili Peppers Toploader Maroon 5 Incubus A Friend In London
Debiut roku
	James Blake A Friend In London Pablo Alborán Eric Saade Nailah Porter
Duet roku
	Maroon 5 & Christina Aguilera (Moves Like Jagger) Enrique Iglesias & Usher (Dirty Dancer) Jennifer Lopez & Lil Wayne (I'm Into You) Gym Class Heroes & Adam Levine (Stereo Hearts) Ajda Pekkan & Tarkan (Yakar Geçerim)
Wykonawca polski
	Kayah Anna Maria Jopek Bajm Edyta Górniak Natalia Kukulska
Płyta roku - rock
	I'm With You (Red Hot Chili Peppers) Stronger (Kelly Clarkson) Black And White America (Lenny Kravitz) Only Human (Toploader) Behold (Mads Langer)
Płyta roku - pop
	James Blake (James Blake) Someone To Watch Over Me (Susan Boyle) Pablo Alboran (Pablo Alborán) Aşklarım Büyük Benden (Murat Boz) Bleu Noir (Mylène Farmer)
Płyta roku - r'n'b/hip-hop
	4 (Beyoncé) F.A.M.E. (Chris Brown) Love Letter (R.Kelly) The Light Of The Sun (Jill Scott) Watch The Throne (Kanye West & Jay-Z)
Frankofońska płyta roku
	Updated (Matt Pokora) Superbe (Benjamin Biolay) Un Coeur comme Le Mien (Axelle Red) Bleu Noir (Mylène Farmer) Aznavour Toujours (Charles Aznavour)
Polska płyta roku
	Polanna (Anna Maria Jopek) Rules Changed Up (Piotr Lisiecki) Spider Web (Tatiana Okupnik) Ogród niespodzianek (Patrycja Kosiarkiewicz) That Girl (Natalia Lesz)
Teledysk roku
	God Rest Ye Merry Gentlemen (Annie Lennox) Criminal (Britney Spears) Vesla Na Vodi (Gibonni) Lonely Lisa (Mylène Farmer) Deeper Understanding (Kate Bush)
Koncert roku
	Meilleurs Chansons (Mireille Mathieu) European Tour 2011 (Tarkan) Tour 2011 (Sade) Música + Alma + Sexo World Tour (Ricky Martin) Ending On A High Note Tour (a-ha)

Choć tym razem nasz urlop trwał jedynie tydzień, nie oznacza to, że w tym czasie nudziliśmy się jak mopsy, poznając - tak jak większość rodaków - głównie okolice basenu. Wręcz przeciwnie! Świadomość, że jesteśmy na Malcie tak krótko sprawiła, że cały czas nas nosiło, a że autobusy mieliśmy kusząco pod ręką, to bynajmniej nie staczaliśmy zbyt wielkich bojów z pokusą odwiedzania różnych zakątków wyspy. Na wycieczkach udało nam się z kolei poczynić wiele interesujących obserwacji. Na przykład – że Malta jest pod względem obyczajowym przeciwieństwem Tunezji. Tam zaczepiali nas na ulicy głównie młodzi przystojni faceci, proponujący nam w bardziej (rzadziej) lub mniej (częściej) zawoalowany sposób możliwość spędzenia z nimi grzesznych chwil. Oczywiście – za odpowiednią opłatą w drachmach, dolarach albo euro. Tutaj byliśmy narażeni na ataki kobiet w kwiecie, a właściwie – przekwicie, wieku. Jedna z nich przpuściła szturm na Heliogabala w autokarze do Marsaxlokk, tłumacząc zawzięcie, gdzie w tej mieścinie znajduje się dworzec autobusowy. Przy okazji obmacała Jego Cezarskość po torsie, ramionach i plecach, a na koniec napluła mu w ucho – Heliogabal wierzy, że przez przypadek albo z powodu źle dopasowanej sztucznej szczęki. W samym Marsaxlokk na pieszczoty zebrało się jej rówieśniczce, stróżującej przy rodzinnym interesie – czyli knajpce, w której jedliśmy przepyszną sezonową rybkę lampuki. Kobiecina (na oko – w wieku cezarskiej babci) najpierw puściła do Heliogabala oczko, następnie powiedziała coś (Jego Cezarskość ma nadzieję – miłego) po maltańsku, a na koniec przechodząc za jego plecami nieco go molestowała.
- No i co masz taką minę? – uśmiał się obserwujący te sceny z żywym zainteresowaniem Pepe – Jakby nie patrzeć to twój target wiekowy…
- A chcesz dostać łbem od lampuki? – odpowiedział Heliogabal, nieco oszołomiony atakiem nobliwie wyglądającej babiny.
I żeby zamknąć temat starszych pań, szybko dodajmy, że wszelkie rekordy pobiła nasza rodaczka, w której towarzystwie wybraliśmy się na wyprawę po Gozo (jedyną zorganizowaną, w jakiej wzięliśmy udział). Kobiecina ta uznawała jedynie jaskrawe wdzianka, od których można było dostać oczopląsu. Ukoronowaniem jej kreacji stał się zaś berecik w różnokolorowe maziaje wzbogacone o srebrną nitkę, który Heliogabal z miejsca postanowił uwiecznić na zdjęciu, bo wiedział, że i tak nie znajdzie potem słów, aby go komuś opisać. Ów wstrząsający estetycznie strój nie przeszkodził babinie wygłosić komentarza: „Oj, gdybym ja była taką przewodniczką wycieczki, to musiałabym się jakoś bardziej kolorowo ubrać, żeby ludzie mnie wypatrzyli, bo jestem mała”. Adresatowi tej wypowiedzi, naszemu rezydentowi, najwyraźniej odebrało w tym momencie mowę, acz jego wzrok wart był zapamiętania, bo jakby nie patrzeć nasza kolorowa babcia za sprawą swoich strojów miała szansę dołączyć do Wielkiego Chińskiego Muru w kategorii „obiekty ziemskie widoczne gołym okiem z kosmosu”. Dodajmy, że kreacje babci zostały uwiecznione na tysiącach zdjęć, bo kobiecina lubiła się fotografować, a za najbardziej ku temu stosowne miejsca uważała środki ruchliwych ulic na Gozo. Cud jakiś, że w końcu ktoś jej nie wjechał w kuper, acz berecik mógł też działać jako znak ostrzegawczy, bo widać go było z kilometra. W sumie więc może i ten strój nie był tak idiotyczny. Pod względem ilość robionych (sobie) zdjęć przebijał babcię tylko jakiś sześćdziesięcioletni playboy, który na wycieczkę założył (w założeniu seksowne) jeansowe krótkie gatki w stylu Johna Travolty z „Gorączki sobotniej nocy”, do środka których włożył (!) czerwoną koszulkę. W sumie wglądał, jakby się urwał z Parady Wolności 1975 r., co nie przeszkodziło mu dokumentować każdego swojego korku. Dosłownie. Oczyma wyobraźni z miejsca zobaczyliśmy album foto, a w nim podpisy pod kolejnymi fotkami: „wchodzę na prom”, „już prawie jestem na promie”, „ja na pierwszym schodku na promie”, „ja na drugim schodku na promie”, "ja prawie na trzecim schodku, bo się pięknie potknąłem”. Zwariować można! Doprawdy mało komu tak jak jemu życzyliśmy, żeby poślizgnął się na rybich wątpiach i wyleciał za burtę. Choć aż strach pomyśleć, ile wtedy zrobiłby sobie zdjęć…!
Wyjeżdżaliśmy z Malty z widmem październikowych przymrozków w ojczyźnie, uczuciem sporego niedosytu i planem, aby w złotej jesieni życia zamieszkać tu na stałe. Tylko... czy kiedyś nam się to uda…?

Malta jest wyspą pełną kontrastów i nawet tych sześć dni, które tam spędziliśmy, pozwoliło nam się o tym dobitnie przekonać. Z jednej strony sprawia wrażenie bardzo majestatycznej i dostojnej. Z drugiej – ma wiele miejsc, które klimatem kojarzą się z Ibiza czy inną mekką imprezowiczów. Aby się o tym przekonać, wystarczy wybrać się w któryś z weekendowych wieczorów do Paceville. Trafia się tam bardzo prosto – wystarczy wsiąść do któregokolwiek z autobusów jadących do St.Julian, a następnie uważać, na którym z przystanków wysiądą wszystkie młode osoby prezentujące się jak pokemony (płeć piękna) albo odrzuty z castingu do Tokio Hotel (płeć mniej piękna). Idąc ich sladami trafia się do współczesnego piekła czyli postawionych na niewielkim obszarze kilkudziesięciu dudniących do białego rana muzyką techno, disco i house dyskotek oraz potężnego centrum handlowego „Baystreet”, w środek którego wbudowano… hotel pod ta samą zresztą nazwą.
- Mieszkasz tu i po dwóch dniach dostajesz świra albo głuchniesz – orzekł nieco oszołomiony Pepe.
- Albo zaczynasz łykać skażone tabletki Ecstasy, ma kilka zapominasz, że w pracy musisz cały dzień przekładać nikomu niepotrzebne papiery z kąta w kąt i cieszysz się życiem – odpowiedziałem, po czym coś sobie przypomniałem – A wiesz, że groziło nam, że wylądujemy właśnie tutaj? Bo to jeden z hoteli z oferty Neckermanna. O ile dobrze pamiętam, najtańszy.
- Wcale się nie dziwię – mruknął Pepe – ale w sumie to marny interes, bo poza opłatą za nocleg musisz i tak doliczyć koszt stoperów do uszu i proszków na ból głowy. W sumie wychodzi cenowo tak, jakbyś mieszkał u nas…
- Ewentualnie można sobie kupić młotek i zrobić jak Kozidrak: „o bum bum bum” – podsunąłem.
Na przeciwległym biegunie do rozkrzyczanego, kolorowego Paceville stoi stolica wyspy – Valetta. Jedno z najpiękniejszych miast świata kładzie się spać równo o siódmej wieczorem. O ósmej sprawia zaś wrażenie makiety filmowej i to w chwili, kiedy akurat nikt nie kręci filmu. Początkowo byliśmy pewni, że to tylko takie nasze głupie odczucie. Potem jednak odbyliśmy konwersację z jednym z księgarzy (Pepe jak zawsze szukał lokalnej książki kucharskiej, niepomny, że według zapewnień wszystkich Maltańczyków ich jedynym narodowym daniem jest królik przyrządzany tu na dwa tysiące sposobów…), który dość obrazowo opisał nam zmiany, jakie zaszły w maltańskiej stolicy ostatnimi czasy.
- Kiedy byłem chłopcem, wszystko tutaj żyło do późnych godzin nocnych – mówił z żalem dźwięczącym w głosie – Ludzie spotykali się w kawiarniach, dzieci bawiły się na ulicach, wszędzie było gwarno, tłoczno, wesoło. A potem wstąpiliśmy do Unii, wszystko zdrożało i ludzie zaczęli się wyprowadzać. Teraz na mieszkanie tutaj stać tylko urzędników i prawników. Na mojej ulicy mieszkało kiedyś kilkadziesiąt rodzin, a teraz zostały tylko trzy. Na innych jest podobnie. To wymarłe miasto. Tylko turyści się nim cieszą…
Trudno było nie przyznać mu racji. Zresztą, takich wymarłych miast jest na Malcie więcej. Wystarczy tylko zejść z turystycznych szlaków i pojechać choćby do ruin neolitycznych świątyń w Tarxien, aby po drodze trafić do Paoli – uroczego miasteczka, po którym także hula wiatr i… nic więcej. Przykre.
Wymarłe czy tętniące życiem – pokochaliśmy wszystkie miasta wyspy oraz… sposób dojazdu do nich. Dwa miesiące przed naszym przyjazdem Maltańczycy zmienili swoje (przez dziesiątki lat - wizytówkowe) wysłużone żółte busiki na nowoczesne klimatyzowane pojazdy. Nie wzięli jednak pod uwagę różnic gabarytów między wehikułami. Nowe nijak nie chciały się przecisnąć przez co węższe ulice i trzeba było w związku z tym modyfikować większość tras. W efekcie człek nigdy nie był pewny, gdzie dowiezie go pojazd, do którego wsiadł, a rozkłady jazdy można było spokojnie zaliczyć do dzieł z dziedziny science-fiction. Kiedy przyjechaliśmy sytuacja była już i tak ponoć jako tako opanowana, bo jeszcze miesiąc wcześniej ludzie przekonani, że podążają (zgodnie z napisem na autubsie) do Valetty lądowali w położonym na drugim krańcu wyspy Zurriequ, a spieszący się na prom do Cirkewwy znienacka łapali się na tym, że jadą wprost na… lotnisko. Za naszych czasów autobusy docierały co prawda tam, gdzie trzeba, ale za to ich kierowcy mieli uroczy zwyczaj zatrzymywania się tylko na tych przystankach, które z bliżej nieznanych przyczyn przypadły im do gustu, ewentualnie na żadnych. Nie wzruszało nas to o tyle, że primo mieliśmy w naszym miasteczku dworzec stanowiący odpowiedni rodzimej pętli autobusowej, a secundo – umówmy się – wszystkim, którzy zmuszeni są korzystać z usług warszawskiej komunikacji miejskiej, żaden inny zorganizowany transport nigdy nie wyda się szokujący.

Na Maltę wyruszyliśmy wieczorem. Pomni mrozu, jaki rok wcześniej przywitał nas czerwcową nocą w Tunezji, zastanawialiśmy się nawet, czy w związku z tym nie zabrać czegoś cieplejszego do okrycia, ale ponieważ wszystkie portale pogodowe jak jeden mąż zapewniły nas, że na wyspie Joanitów będzie nocą cieplej niż w naszej ojczyźnie za dnia, machnęliśmy ręką i zapakowaliśmy do torby tylko t-shirty i krótkie spodenki. Sam lot teoretycznie miał trwać trzy godziny, ale jak tylko pokazały się nad naszymi głowami monitorki z trasą, okazało się, że będziemy szybować w powietrzu o prawie pół godziny krócej.
- Jak pokazują mi to to wszystko w telewizorku, to jakoś lepiej to znoszę niż jak mi stoją i machają nad głową gałęziami – zauważył Heliogabal, wpatrując się w wyświetlany film instruktażowy, pokazujący, że gdy w samolocie zacznie się walić i palić, trzeba się koniecznie zająć dmuchaniem w wentylek, przyczepiony do czegoś, wyglądającego jak kapok noszony przez dzieci w szkole nauki pływania – Wiem, że jak to sobie sam dośpiewuję, ale zawsze mi się wydaje, że oni mają przy tym przerażony wyraz twarzy…
- Jasne, a najbardziej przerażony miał ten, który pokazywał i jednocześnie ziewał – mruknął Pepe – Po prostu szczyt paniki…
Tuż po naszym starcie zaszło słońce i o tym, co mijamy mogliśmy się dowiedzieć jedynie z ruchomej mapy widocznej na monitorku. Na kwadrans przed lądowaniem darmowe kino się skończyło, co zmusiło nas do spojrzenia w okienko samolotu.
- Co to jest? Las Vegas?! – zdziwił się Pepe, patrząc na orgię niebieskich mieniących się światełek, która objawiła nam się na horyzoncie – I w ogóle jakaś malizna. To jest pewnie to mniejsze coś… Jak to się nazywało? Bozo?
- Gozo – poprawił odruchowo Heliogabal, znający, po tygodniach studiowania, zawrotość dzieła pt. "Malta i okoliczne wyspy", zapewnie lepiej niż jego autor – Nic mi nie wiadomo, że tam jest jakieś Las Vegas. Ale w przewodniku pisali, że oni wiecznie ścigają się z Maltą. Ci mają kasyna i dyskoteki w Paceville, to ci sobie zbudowali coś niebieskiego u siebie…
Najbliższe chwile pokazały, że jednak się mylimy i owo maciupstwo, które bierzemy za przylegającą do Malty malutką wysepkę w istocie rzeczy jest samą Maltą! Od razu dodajmy też, że w sumie zapomnieliśmy sprawdzić, czym był ów niebieski skrawek lądu i przypomniało nam się to dopiero w drodze powrotnej. Po wylądowaniu zostaliśmy wpakowani do jednego busa, następnie przepakowani do drugiego (bo – jak powiedział nasz rezydent – „kierowca miał dziwne przeczucie, że tym pierwszym daleko nie zajedziemy”), po czym dowiezieni do hotelu w takim tempie, jakby goniła nas włoska mafia. Nieco później dowiedzieliśmy się, że rajdowe zapędy kierowcy naszego pojazdu to na Malcie normalka. Wiadomo przecież, że królującymi tam serpentynami najlepiej jedzie się setką, bo po co ma się człowiek zbyt długo stresować niebezpieczną trasą, prawda?
Hotel – podobnie jak na Majorce – trafił nam się po prostu boski. Pominąwszy drobny fakt, że średni czas oczekiwania na jedną z sześciu wind pozwalał na spokojne zmówienie kilku „zdrowasiek”, a śniadaniowym „angielskim śniadaniem” można sobie było rozwalić wszystkie części przewodu pokarmowego (ci Angole to jacyś psychiczni, żeby na śniadanie wpierdzielać fasolę z bekonem…), reszta okazała się zachwycająca. I pokój z widokiem na morze (oraz zapierające dech w piersiach wschody słońca), i sufitowy witrak, który o mało co nie urwał nam kilka razy łbów, i basen, znakomicie zastępujący plaże, których na Malcie się nie uraczy. I tak na dobrą sprawę jedyne, co nam się nie udało, to pierwszy nocny spacer w dniu przyjazdu. I to ewidentnie z naszej winy. Dostaliśmy bowiem jakiego zaćmienia i zamiast zapytać kogoś z obsługi hotelowej, jak dojść do centrum miasteczka, ruszyliśmy na własną rękę – oczywiście dokładnie w przeciwną stronę niż należało. Po pół godzinie spaceru doszliśmy do wniosku, że zamiast trafić do jakieś knajpki i tam wznieść toast dobrym drinkiem za kolejny wyjazd, po prostu obejdziemy całą Maltę dookoła. Mieliśmy nawet zamiar dokonać tego chwalebnego czynu, ale na szczęście przypomniało nam się, że na zachodzie wyspy są jakieś klify, z którym łatwo się spierdzielić – zwłaszcza w ciemnościach. Wróciliśmy więc do hotelu i poszliśmy spać w duchu hasła „młodość – trzeźwość”. W końcu – jak twierdziła Scarlett O’Hara – jutro czekał nas kolejny dzień…

Nasze zauroczenie Majorką miało swoje źródło w równym stopniu w jej bezdyskusyjnym pięknie, co też i w fakcie, że… spotkaliśmy tam stosunkowo mało rodaków. Ci bowiem potrafią popsuć człowiekowi każdą przyjemność. Nasz hotel oferował catering, do którego nie sposób było mieć zastrzeżenia, a przynajmniej tak nam się wydawało, póki byliśmy jedynymi Polakami na stołówce. Po kilku jednak dniach na śniadaniu pojawiło się kilka osób znad Wisły i dobre wrażenie od razu trafił szlag.
- No ja bym na tę wędlinę u nas nawet nie spojrzała – powiedziała jedna rodaczka, mierząc pogardliwym spojrzeniem plasterki, całkiem zresztą niezłej, mortadeli – A miało być niby ekskluzywnie…
- A ten ser… no jak guma – dołączyła się jej koleżanka, wnosiwszy z ubioru (długie spodnie, zakryte szpilki, koszulka i na to narzucony sweterek przy 40-stopniowym upale!) zapewne niezbyt zdrowa na umyśle.
W kącie sali z kolei jakieś ryki wydawało z siebie dziecko Ciapciaka. Osobnik ten został przez nas wypatrzony już pierwszego dnia, kiedy to przy załatwianiu formalności związanych z zameldowaniem w hotelu, jego żona dała pokaz dramatyczny: „ jak zrobić z męża pantoflarza”, już po pierwszych jego uwagach kazała mu „zamknąć się wreszcie i iść pilnować dziecka”, a następnie tak mile i uroczo rozmawiała z naszą ulubioną recepcjonistką, że wywalczyła sobie najgorszy chyba pokój w całym hotelu – mały, duszny i z malowniczym widokiem na zaśmiecone podwórko od strony kuchni. Ciapciak znosił dąsy małżonki z podziwu godnym spokojem. Niestety, tego samego nie da się powiedzieć o ich dziecku, które w kategorii „najlepsze piłowanie ryja” z pewnością zdobyłoby dowolną ilość złotych medali. A tak w ogóle to Polacy wygraliby w wielu kategoriach – na przykład ilości wypalonych, a następnie rzuconych na plażę papierosów, wiecznym przeliczaniem hiszpańskich cen według kursu „a w Biedronce jest taniej” oraz monotonii męskich koafiur (jak to jest, że wszyscy polscy faceci prezentują się tak, jakby chodzili do jednego fryzjera i to takiego, któremu najwyraźniej z przyrządów pozostała tylko golarka?!). Co ciekawe, nie wygrywamy już za to w naszej sztandarowej dyscyplinie „czarne skarpety do sandałów”, bo w tym roku taki uroczy komplecik nosili wszyscy niezależnie od wieku i narodowości, aż wreszcie nawet i Pepe zaczął mieć wątpliwości, czy to oby nie jest jakaś nowa moda.
Z ciekawostek dodajmy jeszcze, że w czasie jednej z naszych autokarowych podróży ku naszemu zdumieniu przekonaliśmy się, że Bryan Adams stworzył hiszpańską wersję „Everything I Do (I Do It For You”)” i nawet nieźle to brzmi, w Palmie na własne oczy dane nam było zoabczyć, że pogłoski jakoby Latynosi mieli ognisty temperament, nie są wcale przesadzone, a uprawiającą seks parkę można zdybać nawet i w środku dnia w samym sercu Parc De La Mar, stanowiącego odpowiednik warszawskiego Ogrodu Saskiego, tudzież że automaty do zbicia fortuny (wrzuć pieniążek, który popchnie kupkę innych pieniążków) potrafią być uzależniające.
- Jeszcze tylko dzisiaj i już sobie damy spokój – powiedział Pepe, kiedy po raz trzeci udawaliśmy się wieczorem do jaskini hazardu – I teraz mam taki pomysł, że wrzucimy tylko pięć monet i jak coś zleci, to już dalej nie gramy…
- Aha, już widzę, jak nam to pięknie wyjdzie – odpowiedział Heliogabal z roztargnieniem, wpatrzony w lustro windy, które z racji lichego oświetlenia owego ustrojstwa, prezentowało jego oblicze wyjątkowo korzystnie – Matko, jaki ja jestem jednak opalony! I to wszędzie równo. Jeszcze trochę i będę mógł pozować do erotycznych fotografii…
- Mógłbyś. Rubensowi. Ale ups, nie możesz, bo on nie żyje – mruknął Pepe, po czy oberwał kuksańca w bok.
Jak można było się spodziewać, w salonie gier straciliśmy kolejne eurosy, acz ogólnie i tak wyjazd zamknął nam się w dość ładnym budżecie, zwłaszcza jak na wyczytane wcześniej w Internecie złorzeczenia, że Majorka jest skandalicznie droga. Jak widać, pisał je ktoś, to nigdy nie robił zakupów w supersamie na rogu Świętokrzyskiej i Marszałkowskiej.

Choć myśleliśmy, że po Palmie ze wszystkimi jej bogato zdobionymi kościołami, kunsztownie wykończonymi kamienicami i stylowymi pałacami trudno już nam będzie się bardziej czymś zachwycić, to szybko okazało się, że najbardziej spektakularne miejsca na Majorce stworzył nie człowiek a… Matka Natura. Udało nam się przekonać o tym dwa razy – w Cuevas Del Drach i na Cap De Formentor.
Choć na Majorce znajduje się ponoć ponad ćwierć tysiąca jaskiń, to właśnie „smocza jama” jest tą, którą najczęściej odwiedzają wycieczki. Sięgająca 25 metrów w głąb ziemi, ciągnąca się przez ponad 1,5 kilometra i skrywająca w sobie potężne podziemne jezioro, jaskinia sprawia wrażenie magicznie przeniesionej z innej planety. Pięknie oświetlona, mieniąca się wszystkimi barwami żółcieni, nie da się opisać słowami. I choć sam spacer po niej już stanowiłby wystarczającą rozrywkę, to włodarze tego miejsca przygotowali dodatkową atrakcję i w jednej z jaskiń wybudowali amfiteatr. Słucha się w nim koncertu kwartetu muzycznego, który – sunąc powoli na łodzi po malowniczo rozciągającym się przed oczami widzów podziemnym jeziorze – prezentuje wiązankę klasycznych tematów Caballero, Chopina czy Offenbacha. Później taką samą łodzią można samemu przepłynąć przez fragment jeziora, acz w tym celu trzeba albo sprytnie ustawić się tuż przy miejscu cumowania owych obiektów, albo odczekać karnie w kolejce kilkanaście(dziesiąt) minut, bo łodzi jest zaledwie trzy i przewożą turystów wahadłowo. Nam udało się fuksem załapać już na pierwszy kurs i to pewnie tylko dlatego, że nie wiedzieliśmy, skąd się wypływa i przez czysty przypadek usiedliśmy w amfiteatrze na miejscach, które potem okazały się być położone najbliżej punktu cumowania.
Drugim miejscem, które zachwyciło nam niepomiernie był Cap De Formentor – miejsce, do którego dotarcie sprawiło nam najwięcej trudności. Według pierwotnego planu mieliśmy je zobaczyć na samym początku naszego pobytu na Majorce. Niestety, nie sprawdziliśmy, że dojeżdża tam tylko jeden autobus i musieliśmy dokonać korekty, przesuwając naszą wycieczkę na ostatni dzień urlopu. Zresztą w określeniu „dojeżdża TAM” też kryje się pewna nieścisłość, bo bus kończy swój bieg nie na samym Cap De Formentor, tylko tuż przy plaży, stanowiącej przedłużenie pobliskiego miasteczka Formentor. Sam cypelek, stanowiący najdalej wysunięty na wschód punkt wyspy, oddalony jest od tego miejsca o 11 kilometrów i żeby było zabawniej nie dociera tam żadna zorganizowana komunikacja, o którym to fakcie żaden przewodnik nie raczy informować. Efekt tego taki, że połowa pasażerów autobusu wysiada, z nieco osłupiała miną ogląda średnio atrakcyjną plażyczkę i… rusza na Cap De Formentor na piechotę. Ponoć taka wędrówka zajmuje około dwóch godzin w jedną stronę, co tłumaczyłoby pięciogodzinną przerwę między przyjazdem i odjazdem autobusów. My poddaliśmy się już po trzecim kilometrze, łapiąc stopa z sympatycznymi Niemcami, Elke i Stefanem, którzy co prawda najwyraźniej obejrzeli o jeden raz za dużo thriller „Autostopowicz”, bo rozmowę z nami zaczęli od stwierdzenia: „OK., we’ll take you, but please don’t kill us!”, ale za to okazali się wesołymi i wyjątkowo uprzejmymi ludźmi. Dzięki nim zobaczyliśmy nie tylko malowniczy Cap De Formentor, ale także najbardziej ponoć niedostępną zatoczkę wyspy – Cala Figuera, do której prowadzi ocno zdradliwa złożona w większości z ruchomych kamyczków górska ścieżka. Sam Cap De Formentor poza baśniowymi pejzażami i widokiem (bo zwiedzić od środka jej nie wolno) starej latarni morskiej, oferuje też najdroższą chyba na całej wyspie coca-colę oraz równie rujnujące finansowo ciasteczka. Dzięki Elke i Stefanowi dojechaliśmy z powrotem pobliże plaży przy Formentor i w chwili, kiedy właśnie zaczynaliśmy sobie pluć w brodę, że nie zabraliśmy żadnych strojów kąpielowych, spotkał nas kolejny cud. Do plażyczki przycumował statek pasażerski, który jak się okazało płynął do Port De Polleçna. Skorzystaliśmy oczywiście z jego usług i w ten sposób nie dość, że po godzinie znaleźliśmy się już na swojej własnej plaży, to jeszcze nasyciliśmy oczy widokami Majorki od strony morza. Całkiem miły prezent na osłodę ostatniego dnia pobytu.

Do Palmy pognaliśmy z równą potrzebą zachwycenia się zabytkami tego miasta, co… odwiedzenia naszego ulubionego hiszpańskiego sklepu z ciuchami – Desiguala. Nasza przygoda z tą najpopularniejszą (i najbardziej kolorowo-szaloną) sieciówką rozpoczęła się dwa lata temu w Berlinie. Opętany żądzą kupienia wypatrzonych w czasie poprzedniego pobytu w niemieckiej stolicy w sklepie „Extreme” butów (prześladujących go przez długie miesiące i nawiedzających nawet czasem we śnie) Heliogabal natychmiast po rozlokowaniu się w hotelu poleciał na Ku’damm i tu czekało go lekkie rozczarowanie. Sklep bowiem zlikwidowano, a w jego miejsce otworzono coś, co zwało się Desigual. Już sam rzut oka na wystawę powodował zawrót głowy. - Trochę to wygląda jak tablice do badania daltonizmu – orzekł Jego Cezarskość. - No, daje po oczach – potwierdził Pepe, po czym dodał z lekkim powątpiewaniem w głosie – Myślisz, że warto wchodzić? - Zaryzykujmy – zdecydował Heliogabal. Ostrożnie przekroczyliśmy progi sklepu, wciąż oszołomieni neonową orgią barw dokoła i nagle znaleźliśmy się w raju. Rzeczy Desiguala okazały się zachwycające. Niektóre zdecydowanie nie nadawały się do – uznającego za jedyną dopuszczalną normę stroje w odcieniach sraczkowatej szarości - polskiego społeczeństwa i z tych z żalem zrezygnowaliśmy, co by nie budzić zbytniej agresji u osobników uważających za szczyt elegancji złoty łańcuch, „adki” i przepocony drech Nike’a. Nawet jednak po odrzuceniu największych ekstrawagancji, z każdej kolekcji Desiguala udało się wyłowić kilka perełek i od tej pory wizyta w tym sklepie stała się obowiązkowym punktem każdego naszego pobytu w Berlinie. Z tym większym zaciekawieniem oczekiwaliśmy wizyty w Desigualu w Palmie, o którym wyczytaliśmy, że jest drugim po barcelońskim, największym sklepem tej sieci na świecie. Jak się okazało – nie było to do końca prawdą (bo w sumie berliński jest o całe piętro większy), ale oczywiście i tak nie wyszliśmy z niego z pustymi rękoma. Kolekcja Pepe wzbogaciła się o jeansy i t-shirta, a Heliogabala – dwie koszule, przy czym za swoje rzeczy pierwszy gentleman zapłacił nieco ponad 50 euro, a drugi – prawie trzy razy tyle. Ot, i sprawiedliwość… Sama Palma zachwyciła nas i… zaskoczyła. Pomni tłumu, jaki przewalał się po Tunisie czy Hersonissos oczekiwaliśmy, że i stolica Majorki będzie ruchliwym, tętniącym gwarem, rozkrzyczanym miastem. Tymczasem nigdzie nie wypatrzyliśmy specjalnych tłumów, a błogi spokój panujący na ulicach, skwerach i parkach Palmy wydał nam się tak dziwny, że wręcz niepokojący. Żeby jeszcze było jakieś święto, ale nie – sezon już w pełni, środek tygodnia, a tu wszędzie sielsko i anielsko – nienormalna sytuacja! Zwiedziwszy zapierającą dech w piersiach swoim ogromem i przepychem katedrę, pałac l’Almoudina i poszwędawszy się trochę po pałacowych ogrodach, postanowiliśmy wybrać się do pobliskiego Castell Bellevue, z którego rozciągać się miały przyprawiające (zdaniem naszych przewodników) o zawrót głowy widoki na całą Palmę. Widoki, owszem, rozciągały się, tyle że żeby je podziwiać, trzeba było najpierw pozbyć się mroczków sprzed oczu po przejściu 458 (!) schodów, wiodących do fortecy. Jak łatwo zauważyć w obie strony owych schodów wychodziło prawie tysiąc, a nawet i więcej dodawszy do tego te w samym zamczysku. Pokonawszy ową trasę, właściwie miało się już zaprawę godną doświadczonego taternika i można było spokojnie zapisywać się na zdobywanie Kilimandżaro czy innego tam K2. - Nic dziwnego, że nigdy nikt nie podbił tej Marojki – podsumował po zejściu na dół ledwo żywy Heliogabal – Po prostu kolejne oddziały podpływały tutaj, patrzyły na te schody i od razu dawały dyla na kontynent, bo tam bardziej płasko… Stolicę Majorki odwiedziliśmy w sumie trzy razy, raz trafiając na lokalne święto, co było o tyle pouczające, że przy okazji dowiedzieliśmy się, że w wolny dzień w Hiszpanii pracują jedynie Chińczycy. - Może nie wiedzą, że jest święto? – zadumał się Pepe, myszkując po sklepie z butami w poszukiwaniu swojego rozmiaru espadryli. - Możliwe, że nikt im nie przetłumaczył – zgodził się Heliogabal, zapatrzony w gumowe podróbki Martensów w kolorze pomarańczowym i oderwany od rozmyślań, jakim cudem Chińczykom udało się przebić z taką tandetą w jakby nie patrzeć stolicy skórzanego przemysłu obuwniczego. Oni chyba naprawdę przechodzą jakieś specjalne szkolenia marketingowe… Ze sklepami na Majorce w ogóle było jakoś dziwnie. Gdyby zapomnieć, gdzie człek się znajduje i ocenić to tylko po asortymencie przybytków z pamiątkami, możnaby dojść do wniosku, że trafiło się do jakiegoś światowego centrum buddyzmu. Od posążków wschodnich Bóstw, rozmaitych portretów i rzeźb Buddy, figurek terakotowych armii, chińskich cesarzy i smoków oraz porcelany z motywami wiśni można było dostać oczopląsu. Wszystko to radośnie mieszało się z dewocjonaliami katolickimi w ilości godnej co najmniej Jasnej Góry. Różańce, modlitewniki, łańcuszki z religijnymi medalionami, a nawet t-shirty ze świętymi nie pozwalały zapomnieć, że jeszcze kilkaset lat wcześniej w Hiszpanii szalała święta inkwizycja. Obrazu całości dopełniały rzeczy dla turystów „po trzecim głębszym” w stylu koszulek z napisem „Durex Connecting People” albo instrukcjami wakacyjnej kamasutry, stanowiące żelazny punkt obowiązkowy każdego kurortowego sklepu we wszystkich zakątkach świata. W sumie – norma. Na tym tle zakupy w Desigualu stanowiły miły powiew prawdziwego haute couture.

Na Majorce jest ponoć ponad trzysta kościołów. Nam udało się zobaczyć tylko kilka z nich, ale każdy zachwycił nas do tego stopnia, że Pepe złamał nawet dane sobie kiedyś słowo, że nie będzie robił zdjęć w środku owych miejsc kultu. Tutaj złamał się już drugiego dnia w czasie zwiedzania kościoła Sant Jaume w Alcudii. Aparat, można powiedzieć, sam wszedł mu w ręce. Nie mogło jednak być inaczej, bo majorkańskie kościoły, których zdobienia są dziełem największych hiszpańskich artystów, należą do najpiękniejszych na świecie. Potrafią też nieźle zaskoczyć – tak jak katedra La Seu w Palma De Mallorca.
- Słuchaj, Pepe, co to właściwie jest? – zdumiał się Heliogabal, kiedy napatrzywszy się już na główny ołtarz zaczęliśmy oglądać boczne nawy – Bo mój przewodnik nie raczy nic o tym wzmiankować. Zajrzyj no do Baedekera…
Przed nami rozpościerał się dość dziwaczny i średnio pasujący do miejsca religijnych uniesień obraz rodem jakby z berlińskiego Aqua Worldu. Na ścianie ogromnej wnęki namalowane i wyrzeźbione były setki dziwacznych rybek z otwartymi otworami gębowymi i wytrzeszonymi oczami, do tego jakiś nawiedzony artysta dodał też kilka rzeźbionych palemek, a ktoś inny całość lekko wysprayował. W sumie sprawiało to wrażenie, jakby ten fragment katedry wybudowała banda naćpanych deskorolkowców.
- To jest kaplica De Sant Pere – wyjaśnił grzecznie Pepe, patrząc w Baedekera – rzeźby przedstawiają Jana Chrzciciela oraz świętego Brunona, zostały wykonane przez Katalończyka Adria Ferrana dla kościoła klasztornego w Valdemossie w 1812 roku, a przeniesione tutaj po sekularyzacji w 1840 roku…
Heliogabal poczuł, że nic nie rozumie.
- Przestań gapić się w przewodnik i popatrz przed siebie – powiedział stanowczo do Pepe – a następnie powiedz mi, która z tych rzeźb przedstawia Jana Chrzciciela? Ta palma?! Czy ta ryba z zezem?
Pepe posłusznie oderwał wzrok od Baedekera, spojrzał przed siebie i – oceniając po wyrazie twarzy – też lekko się zdziwił.
- Hmm… Coś im się widać pomyliło – zawyrokował po dłużej chwili milczenia – Ty, ale co to w ogóle jest?!
- To ja się ciebie pytam! – zdenerwował się Heliogabal – Pokaż no tego Baedekera, coś tam musi o tym być…
Wnikliwa lektura przewodnika pozwoliła nam jedynie odkryć, że kaplica De Sant Pere znajduje się po naszej prawicy i faktycznie zawiera wszystkie odpowiednie rzeźby szacownych świętych. O fantasmagorii rozpostartej przed naszymi oczami dzieło jednak milczało jak zaklęte.
- Widzę tylko jedno wytłumaczenie – zawyrokował w końcu Heliogabal – Księża nie chcą, żeby im się tu non stop pałętał tłum. Wymyślili więc taki horror. Spojrzysz na to i od razu masz ochotę wybiec z krzykiem.
- Ale my nad tym stoimy już z dobry kwadrans – zauważył Pepe.
- Bo my jesteśmy uodpornieni – stwierdził z całym przekonaniem Heliogabal – w końcu na co dzień oglądamy Dorotę Welmman, to musi w człowieku wyrobić jako taką odporność na wstrząsy estetyczne…
- Świnia! – zgorszył się Pepe.
Choć wydawało nam się, że po katedrze La Seu nic już nie zrobi na nas większego wrażenia, to rychło okazało się, że gdziekolwiek nie pojechaliśmy, z miejsca zakochiwaliśmy się w obiektach sakralnych. I w sumie aż dziw, że nie wróciliśmy do kraju jako duchowni.